Uit de trauma-loop blijven - leren “niks op te lossen”
Kan ik erbij blijven? wordt de leidraad voor je leven, zonder te willen oplossen:
Blijf georiënteerd op wat er al is, je leeft al, je hebt dingen bereikt, veel is al ok
zonder enige doelgerichtheid, noch ‘weg van’ noch ‘naar’, doelgerichtheid zelf bestendigt de loop, zonder willen dat het verandert, dit brengt je meteen in je trauma-loop en overleving-als-project, geen eindpunt, geen doel, geen verwachting van “rust”, geen gevoel van ‘hoog’-dringendheid
in plaats daarvan de houding “niks moet nú opgelost worden”, angst en onrust mogen bestaan zonder agenda, zonder rush naar oplossing.
Zinnen die je kunnen helpen bij deze houding, gebruik ze niet als mantra, maar als vriendelijke herinnering. Zodra een zin een taak wordt, laat je haar los.
"Ik probeer niet aan dit moment te ontsnappen."
"Er hoeft nu niets opgelost te worden."
"Ik mag hier gewoon blijven staan."
"Hiervoor hoef ik niets te doen."
"Ik kan hier blijven staan zonder een beslissing te nemen."
"Ik ben niet te laat."
"Ik hoef niets af te maken."
“Nadenken is ok. Ontsnappen is niet nodig.”
“Dit is denken, geen gevaar.”
“Gedachten kunnen wegvluchten terwijl ik blijf.”
“Ik heb het antwoord nu niet nodig.”
“Dit mag onduidelijk blijven.”
"Alleen deze stap."
"Geen volgende stap."
"Ik kan pauzeren zonder te stoppen."
"Dit moment is genoeg."
FAFL
In Hope and Help For Your Nerves, geschreven door de Australische dokter Claire Weekes in 1962, legt ze de nadruk op aanvaarding als belangrijk onderdeel van de transformatie.
Ze schrijft: “Vechten en strijden met de angst maakt de angst van de angstige persoon alleen maar erger. Vechten is zijn natuurlijke verdediging, het enige wapen dat hij kent, dus vecht hij nog harder. Maar hoe harder hij vecht, hoe erger de angst wordt. Vechten betekent natuurlijk meer spanning, meer adrenaline en verdere stimulatie van de adrenaline-afgevende zenuwen, en dus het voortduren van de symptomen.
Weerstand verergert de angst, terwijl acceptatie helpt om deze te laten verdwijnen. We moeten ons ontspannen, rustiger aan doen en ons gespannen zenuwstelsel en onze razende gedachten kalmeren, en dat kunnen we doen door middel van acceptatie.”
Weeks introduceert het acroniem FAFL -
Facing (onder ogen zien)
Accepting (accepteren)
Floating (meegaan)
Letting time pass (de tijd laten verstrijken)
Facing betekent stoppen met weglopen voor je symptomen, ze accepteren, Floating (meegaan met wat er ook gebeurt) en Letting time pass - niet proberen het proces te versnellen. Ze schreef: ‘Echte acceptatie is de sleutel tot herstel’.
Echte acceptatie betekent je maag laten rommelen, je handen laten zweten en trillen, je hart laten bonzen zonder je daar al te veel door te laten van de wijs brengen. Het is misschien onmogelijk om in dit stadium kalm te blijven. En misschien merk je dat je het het ene moment kunt accepteren en het volgende moment niet. Raak hierdoor niet van streek – het is normaal in deze omstandigheden. De houding die meest helpend is op dat moment, is dat je op dat ogenblik een houding aanneemt van zachtheid voor je angst, een punt op 10 geeft, de symptomen vaststelt en jezelf zegt “we hoeven nu niks op te lossen”. Kunnen we er gewoon even bij blijven. Zo transformeer je de trauma-loop uiteindelijk, kleine stap voor kleine stap.
Dit geldt trouwens niet alleen voor angst maar voor elke emotie. En, hoe vaak is wat je voelt eigenlijk angst? Soms angst voor de achterliggende emotie?