Inleiding
Heel kleine stappen, een reële impact
Het is niet het verhaal, wat er gebeurde, dat getransformeerd wordt, wel je innerlijke organisatie errond.
Zowel op vlak van de organisatie van je zenuwstelsel en brein, als wat er zich in je spiergeheugen vastgezet heeft, als overtuigende gedachten.
lichamelijk
neurotransmissie en hormonenbalans
regulatie in aanwezigheid
herkennen en accepteren van bepaalde angstgedachten (zoals ik ga teveel zijn voor iemand, een last dus reik ik niet uit)
Kortom, de kern van transformatie betekent dat we je capaciteit vergroten om bij de onverdraaglijke gevoelens te blijven, zodat die je niet meer vasthouden in de trauma-loop. De transformatie is gradueel
En de transformatie gebeurt in het kleine, het dagdagelijkse dat je uitbouwt en gradueel meer kan uitbouwen tussen therapiesessies in. Wat kan je vandaag al, dat een aantal jaren geleden niet mogelijk was? Waar je vandaag staat, had je je het 5 jaar geleden durven toewensen?
Wat wil en kan je transformeren, wat is te rouwen en wat is absoluut te houden?
Transformatie bestaat uit een combinatie van een aantal dingen. Sommige dingen zijn niet te “helen” maar te rouwen. Hoe ziet transformatie er voor jou uit, wat wens je jezelf toe? Hoe groot of klein is het?
-
Wat zijn je symptomen, waar heb je last van? Niet, wat is er gebeurd maar hoe heeft wat er gebeurd is (zonder dat je hoeft te weten wat) je geaffecteerd? Denk over je zelfwaarde, relaties, werk, seksualiteit, plezier, …
-
Hoe heeft het me gesterkt?
Wat zijn je sterktes die je net ontwikkeld hebt omwille van wat er gebeurde? Wat heeft het van je gevergd om te overleven, welke zijn de innerlijke hulpbronnen die je ontwikkeld hebt (ook diegene die je niet zo fijn vindt) Doorzetting? Flexibiliteit? Veiligheid/bescherming creëren voor jezelf? Autonomie/op jezelf knn terugvallen? Wat is extreem belangrijk geworden voor je en vormen een identiteit waar je trots op bent? Niet te transformeren maar is er al.
-
Door de grensoverschrijdingen heb je dingen verloren en gemist. Niet alleen als kind maar ook in je volwassen leven. Wat is onherroepelijk verloren, weggenomen, kapot gemaakt? Wat moet je rouwen en accepteren als deel van dit leven en hier het beste van maken?
In Hope and Help For Your Nerves, geschreven door de Australische dokter Claire Weekes in 1962, legt ze de nadruk op aanvaarding als belangrijk onderdeel van de transformatie.
Ze schrijft: “Vechten en strijden met de angst maakt de angst van de angstige persoon alleen maar erger. Vechten is zijn natuurlijke verdediging, het enige wapen dat hij kent, dus vecht hij nog harder. Maar hoe harder hij vecht, hoe erger de angst wordt. Vechten betekent natuurlijk meer spanning, meer adrenaline en verdere stimulatie van de adrenaline-afgevende zenuwen, en dus het voortduren van de symptomen.
Weerstand verergert de angst, terwijl acceptatie helpt om deze te laten verdwijnen. We moeten ons ontspannen, rustiger aan doen en ons gespannen zenuwstelsel en onze razende gedachten kalmeren, en dat kunnen we doen door middel van acceptatie.”
Weeks introduceert het acroniem FAFL -
Facing (onder ogen zien)
Accepting (accepteren)
Floating (meegaan)
Letting time pass (de tijd laten verstrijken)
Facing betekent stoppen met weglopen voor je symptomen, ze accepteren, Floating (meegaan met wat er ook gebeurt) en Letting time pass - niet proberen het proces te versnellen. Ze schreef: ‘Echte acceptatie is de sleutel tot herstel’.
Echte acceptatie betekent je maag laten rommelen, je handen laten zweten en trillen, je hart laten bonzen zonder je daar al te veel door te laten van de wijs brengen. Het is misschien onmogelijk om in dit stadium kalm te blijven. En misschien merk je dat je het het ene moment kunt accepteren en het volgende moment niet. Raak hierdoor niet van streek – het is normaal in deze omstandigheden. De houding die meest helpend is op dat moment, is dat je op dat ogenblik een houding aanneemt van zachtheid voor je angst, een punt op 10 geeft, de symptomen vaststelt en jezelf zegt “we hoeven nu niks op te lossen”. Kunnen we er gewoon even bij blijven. Zo transformeer je de trauma-loop uiteindelijk, kleine stap voor kleine stap.