3 soorten shock trauma

We proberen steeds bij het begin te beginnen, dit is onderliggend aan alles en eens verwerkt, maakt het makkelijker de andere trauma’s ook te verwerken.

Het begin is rond de geboorte en voor je woorden hebt. Van in de baarmoeder tot een jaar of 2-3, de “eerste 1000 dagen”. Moeilijke geboortes, een gebrek aan containment en contact na de geboorte, een mama die een verlieservaring kent tijdens of net na je zwangerschap, …

Alles is pure sensatie, er zijn nog een woorden, nog concepten en dus weinig differentiatie in emoties. De spieren kunnen alleen nog maar reflexmatig gebruikt worden, dus bewuste defensieve reacties met ledematen of bracing is nog niet mogelijk.

De shock is implosief, je kan als baby niet weg, alles slaat naar binnen en vooral rond het hoofd Je voelt een druk achter je ogen, een scherpe pijn in je oren, sensaties rond neus en mond, een scherpe hoofdpijn, ….

De enige manier om ervan weg te geraken is diep en ver te dissociëren. In de dissociatie zit rust, voor eventjes, weg van het lichaam.

We blijven, gewoon voor even, en zolang als jij aankan, terwijl je mijn stem blijft horen, bij de druk, bij de pijn.

Wanneer het onmogelijk is om de verschillende sensorische prikkels te integreren omdat ze te overweldigend zijn en je letterlijk uit balans gebracht wordt. Wanneer de ervaring zo fysisch overweldigend is dat ze je fragmenteert en je geen betekenis meer kunt maken van wat je fysisch overkomt.

Dit kan als gevolg van een auto ongeluk, als gevolg van sexueel misbruik en/of fysisch geweld wanneer je lichaam abrupt onderuit getrokken wordt of omgekeerd wordt, of ook als gevolg van een stuitgeboorte wanneer je evenwichtssysteem zich niet heeft kunnen aanpassen aan de zwaartekracht op de juiste manier.

Ook bij vroege verwaarlozing waar niet gekangoeroed wordt, niet gewiegd, niet op het lichaam van een ander gesust.

Ons brein kan balans en oriëntatie signalen niet integreren met lichaamssignalen en een gevoel van zelf. Integratie van prikkels van verschillende zintuigen samen wordt verstoord tijdens de shock en met blijvende gevolgen.

De symptomen zijn een sensatie van vallen, disbalans, duizeligheid, weinig evenwicht. Moeilijkheden met oriënteren. “Ik weet waar ik ben” en “ik ben stabiel in mijn lichaam” zijn verstoord. In het dagdagelijkse leven uit zich dit in een prikkelgevoeligheid, overweldigenden zintuigelijke ervaringen zoals een supermarkt zijn moeilijk te integreren en kunnen angst veroorzaken. Ook een sensitiviteit aan bewegend visuele prikkels.

Vaak gaat hier ook paniek, dissociatie, brainfog en depersonalisatie/derealisatie mee gepaard.

Impact shock is de meest gekende vorm van shock. Er is een externe grote impact op je systeem.

De ernst van het trauma hangt af van

• de chroniciteit, hoe lang, hoe vaak

• de nabijheid van de dader, een natuurramp waar niemand iets aan kan doen, voelt beter te plaatsen dan een mens die je aanvalt, en zeker wanneer die mens normaal voor je dient te zorgen, dit de mens is waar je voor alles van afhangt

• en of er iemand in de buurt was die je kon beschermen en je zag en tussenkwam, al dan niet.

Tijdens trauma en de verwerking ervan zijn de sensaties elektrische sidderingen, schokken in de spieren, schrapzetten, een hart dat zinkt, heel koude of warme sensatie plots, een gevoel van leeglopen, …